Empezou o mes de maio, e coa s\u00faa chegada lembrei un fermoso, pequeno e melanc\u00f3lico poema da gran escritora galega.<\/p>\n
En 1880 publicouse o poemario \"Follas novas\" de Rosal\u00eda de Castro. Esta obra foi escrita en galego cando resid\u00eda en Simancas (Valladolid)<\/strong>, despois de que o seu marido, Manuel Murgu\u00eda, fose nomeado director do Arquivo Xeral do Reino de Espa\u00f1a, con sede nesa localidade. Esa colecci\u00f3n de poemas inclu\u00eda o poema m\u00e1is famoso de Rosal\u00eda, \"Negra sombra\"<\/a>, na p\u00e1xina 52. Unhas p\u00e1xinas despois apareceu o poema que agora nos ocupa. Podedes lelo aqu\u00ed escrito no galego daquela \u00e9poca<\/strong> (que utilizaba a letra y, dende a Idade Media, por certo):<\/p>\n \"Mayo longo... Mayo longo, Mayo longo, Mayo longo, O poema plasma a tristura que invadiu a vida de Rosal\u00eda por unha mestura de circunstancias: <\/strong> a s\u00faa propensi\u00f3n \u00e1 enfermidade, a morte uns anos antes de dous dos seus fillos e tam\u00e9n a morri\u00f1a da s\u00faa terra. O terceiro verso fala de \"telas da morte\" (\u00e9 dicir, sudarios)<\/strong> e o cuarto fala de \"telas de boda\" (o vestido de noiva e o traxe do noivo), como contraste entre as alegr\u00edas dalg\u00fans e a tristeza doutros.<\/p>\n Houbo moi boas versi\u00f3ns musicadas deste poema. En 1997, o leon\u00e9s Amancio Prada publicou esta versi\u00f3n acompa\u00f1ado da Real Filharmon\u00eda de Galicia<\/strong>, baixo a batuta de Maximino Zumalave:<\/p>\n
\n
\nTodo cuberto de rosas,
\nPara alg\u00fas telas de morte,
\nPara outros telas de bodas.<\/p>\n
\nFuches curto para min,
\nVeu contigo a mi\u00f1a dicha,
\nVolveu contigo \u00e1 fuxir\".<\/em><\/p><\/blockquote>\n