<\/p>\n
Por \u00c1lvaro J. D\u00edaz-Mella<\/big><\/p>\n
Hai uns d\u00edas quedei parado diante dun escaparate no centro de Vigo.<\/strong> En primeira li\u00f1a hab\u00eda un carri\u00f1o elegante, moderno, perfectamente iluminado. Por un instante pensei que era para beb\u00e9s. Non o era. Era para mascotas e, xunto a el, aparec\u00eda a imaxe dun mozo novo completamente s\u00f3 levando no seu carri\u00f1o \u00f3 seu can.<\/strong> Aquela escena quedoume roldando durante d\u00edas. Porque, sen pretendelo, resum\u00eda bastante ben algo que empeza a respirarse na cidade: cada vez costa m\u00e1is constru\u00edr aqu\u00ed unha vida normal.<\/p>\n Hai non tanto tempo, as r\u00faas proxectaban outra imaxe. Unha parella empuxando un carri\u00f1o de beb\u00e9, os tres xuntos, parec\u00eda algo natural, case autom\u00e1tico.<\/strong> Hoxe todo iso empeza a sentirse afastado. Hoxe vense menos nenos e m\u00e1is cans en moitos parques de Vigo.<\/p>\n Moitos rapaces de vinte e poucos anos falan de emanciparse como quen fala de algo case imposible.<\/strong> Cando chegan \u00f3s trinta, a realidade \u00e9 peor. Parellas vivindo en pisos cada vez m\u00e1is pequenos porque non poden permitirse outra cousa, xente con traballo estable incapaz de aforrar, pais sostendo economicamente a fillos adultos, av\u00f3s xubilados facendo de apoio constante. Moita xente vive permanentemente \u00f3 l\u00edmite.<\/p>\n Mentres tanto, o Concello exhibe remanentes millonarios<\/strong>, super\u00e1vits hist\u00f3ricos e estabilidade financeira como grandes logros. A contradici\u00f3n xa resulta evidente: o Concello de Vigo ten di\u00f1eiro. O veci\u00f1o, cada vez menos.<\/strong><\/p>\n A demograf\u00eda conf\u00edrmao sen piedade. En 2024 naceron en Vigo apenas 1.468 beb\u00e9s e morreron 3.034 persoas.<\/strong> En dezaseis anos a natalidade reduciuse practicamente \u00e1 metade. Vigo sostense grazas \u00e1 chegada de poboaci\u00f3n de f\u00f3ra, porque por si soa xa non xera suficiente remuda xeracional.<\/p>\n Todo se acumula.<\/strong> O precio da vivenda, os salarios que non chegan, as taxas que soben, o custo da compra ou do alugueiro e a dificultade para empezar un proxecto propio sen vivir preocupado por chegar a fin de mes. Inst\u00e1lase un cansazo colectivo profundo<\/strong>, a sensaci\u00f3n de que consolidar un futuro con certa tranquilidade volveuse unha carreira de obst\u00e1culos.<\/p>\n O Concello se esfuerza m\u00e1is en proxectar unha imaxe cara a f\u00f3ra que en facilitar a vida dos seus veci\u00f1os. Resulta inquietante ver como multiplica macroparques infant\u00eds mentres cada ano nacen menos beb\u00e9s.<\/strong><\/p>\n A\u00ednda as\u00ed, a\u00ednda conserva potencial: industria, porto, barrios vivos, identidade forte e capacidade econ\u00f3mica. Para reverter esta deriva far\u00eda falta unha vontade pol\u00edtica real:<\/strong> m\u00e1is chan e vivenda accesible para mozos, incentivos fiscais potentes e estables para quen forme familias aqu\u00ed, medidas de conciliaci\u00f3n efectivas e priorizar a vida coti\u00e1 dos veci\u00f1os fronte \u00f3 escaparate que desfrutan os de f\u00f3ra. Deixar de tratar como un luxo o que antes era simplemente o habitual.<\/strong><\/p>\n Unha cidade que deixa de renovarse xeracionalmente perde algo esencial.<\/strong> \u00d3 final non se mide s\u00f3 polas s\u00faas luces ou as s\u00faas contas saneadas, sen\u00f3n por se os seus mozos poden imaxinarse vivindo nela sen renunciar a case todo.<\/p>\n As cidades de cando en cando morren de golpe.<\/strong> Ap\u00e1ganse amodo, case sen ru\u00eddo, cando deixan de ser lugares onde merece a pena botar ra\u00edces. E hoxe, para moitos, parece m\u00e1is sinxelo coidar unha mascota que sacar adiante unha familia.<\/strong> Mentres esa ecuaci\u00f3n non cambie, os n\u00fameros seguir\u00e1n contando a mesma historia.<\/p>\n \u00c1lvaro J. D\u00edaz-Mella. En Vigo, xu\u00f1o de 2026.<\/p>\n ---<\/p>\n \u00c1lvaro J. D\u00edaz-Mella \u00e9 un vigu\u00e9s felizmente prexubilado que xa peitea canas e ten demasiadas opini\u00f3ns sobre o que ve da nosa sociedade imperfecta.<\/em><\/p>\n ---<\/p>\n