<\/p>\n
Por \u00c1lvaro J. D\u00edaz-Mella<\/big><\/p>\n
Cada ma\u00f1\u00e1, \u00f3 abrir a fiestra da mi\u00f1a casa, o primeiro que vexo \u00e9 o Teatro-Cine Fraga.<\/strong> Resulta curioso. Despois de toda unha vida vivindo en Vigo, acabei fronte a un dos edificios que mellor simbolizan a historia cinematogr\u00e1fica da cidade. E, con todo, fac\u00eda anos que apenas \u00eda \u00f3 cine.<\/p>\n Hai uns d\u00edas decid\u00edn romper esa rutina. Fun eu s\u00f3 a ver a \u00faltima pel\u00edcula de Spider-Man.<\/strong> Non me gustou demasiado. Con todo, houbo algo que si me reconfortou. A sala estaba chea de pais cos seus fillos e de cuadrillas de adolescentes que r\u00edan, comentaban a pel\u00edcula e fac\u00edan plans para despois. Durante uns instantes tiven a sensaci\u00f3n de estar a nos contemplar a n\u00f3s mesmos moitos anos atr\u00e1s. Sa\u00edn do cine coa certeza de que aquela tarde recuperara un costume que levaba demasiado tempo abandonada.<\/p>\n Hai cidades que tam\u00e9n crecen dentro de n\u00f3s. Non porque cambien as s\u00faas r\u00faas, sen\u00f3n porque cada etapa da nosa vida queda unida para sempre a un lugar concreto.<\/strong> Cando penso na mi\u00f1a infancia e na mi\u00f1a adolescencia, inevitablemente volvo \u00f3s cines de Vigo. Non evoco unicamente as pel\u00edculas. Volvo, sobre todo, \u00e1 persoa que era cando as v\u00eda.<\/p>\n Nac\u00edn en decembro de 1961, cando Vigo viv\u00eda a \u00e9poca dourada das s\u00faas salas cinematogr\u00e1ficas.<\/strong> A mediados dos anos sesenta chegou a reunir \u00f3 redor dunha vintena de cines funcionando simultaneamente entre o centro e os barrios, unha concentraci\u00f3n extraordinaria para unha cidade do seu tama\u00f1o. Pero aquilo foi moito m\u00e1is que unha abundancia de pantallas. Os cines formaban parte da vida coti\u00e1 de varias xeraci\u00f3ns de vigueses e terminaron convert\u00e9ndose en escenarios onde crecemos, fixemos amigos e acumulamos recordos que a\u00ednda hoxe permanecen intactos.<\/p>\n Os meus primeiros recordos est\u00e1n ligados \u00f3 cine parroquial.<\/strong> \u00cda da man dos meus pais e, por moi pouco di\u00f1eiro, desfrutabamos dunha sesi\u00f3n dobre, unha naranjada e algunha chuche das de ent\u00f3n. Primeiro chegaron as pel\u00edculas de Disney. Despois aquelas interminables sesi\u00f3ns dobres de romanos, de artes marciais ou de vaqueiros italianos que tanto nos fascinaban sendo nenos. A esa idade, todo parec\u00eda inmenso: a escuridade da sala, o tama\u00f1o da pantalla e a emoci\u00f3n de esperar a que comezase a pel\u00edcula convert\u00edan unha tarde calquera nunha aventura.<\/p>\n Pouco despois chegaron as primeiras sa\u00eddas cos compa\u00f1eiros do colexio.<\/strong> Xa non fac\u00eda falta que nos acompa\u00f1asen os maiores. Quedar para ir \u00f3 cine bastaba para sentirnos un pouco m\u00e1is independentes. A pel\u00edcula importaba, por suposto, pero tam\u00e9n todo o que a rodeaba.<\/p>\n Coa adolescencia cambiaron os escenarios, a\u00ednda que non o ritual. As grandes estreas esper\u00e1bannos no Fraga, o Tamberlick, o Ode\u00f3n, o Cinema Radio, o Cine Vigo, o Ronsel<\/strong> e tantas outras salas que daban personalidade a Vigo. Tam\u00e9n cambiaron as pel\u00edculas e, quiz\u00e1 sen darnos conta, n\u00f3s cambiamos con elas. Chegaron Tibur\u00f3n<\/em>, A guerra das galaxias<\/em> ou O exorcista<\/em>. Algunhas nos fixeron so\u00f1ar; outras nos impresionaron moito m\u00e1is do que estabamos dispostos a reco\u00f1ecer. Confeso que O exorcista<\/em> deixoume tantas noites en vela que a\u00ednda hoxe, cando algu\u00e9n a menciona, volve \u00e1 mi\u00f1a memoria aquela primeira vez que a vi nunha gran pantalla.<\/p>\n Non exist\u00edan os tel\u00e9fonos m\u00f3biles nin os grupos de WhatsApp. Se quer\u00edas quedar cos amigos hab\u00eda que chamar \u00f3 tel\u00e9fono fixo da s\u00faa casa e confiar en que contestase el, e non os seus pais.<\/strong> Despois chegaba o paseo ata o centro, as conversaci\u00f3ns sobre que pel\u00edcula elixir e a inevitable cola diante do despacho de billetes. Aquela espera tam\u00e9n formaba parte do plan. Mirabamos os carteis, comentabamos as estreas e faciamos plans para despois. Sen darnos conta, a pel\u00edcula xa empezara.<\/p>\n E cando terminaba, a tarde a\u00ednda continuaba. Fronte \u00f3 Fraga estaba o Blue Hut e, poucos anos despois, o Corner Hut converteuse noutro deses lugares inseparables da nosa mocidade.<\/strong> A\u00ednda lembro o primeiro cachorro quente que com\u00edn e, m\u00e1is adiante, a primeira hamburguesa. Hoxe poden parecer recordos insignificantes, pero ent\u00f3n formaban parte dun mesmo rito. Non quedabamos para comer unha hamburguesa; quedabamos para ir \u00f3 cine, e a hamburguesa chegaba despois.<\/p>\n Co paso dos anos foron pechando unhas salas e aparecendo outras formas de desfrutar do cine.<\/strong> A televisi\u00f3n chegou \u00f3 fogares, daquela o v\u00eddeo, daquela as plataformas. Cada novidade fixo m\u00e1is c\u00f3modo ver pel\u00edculas en casa. Con todo, entre tanto progreso tam\u00e9n desapareceu algo dif\u00edcil de substitu\u00edr. Vigo non perdeu unicamente salas de cine. Foi perdendo, case sen darse conta, unha forma de vivir a cidade. Aqueles cines non eran s\u00f3 edificios onde se proxectaban pel\u00edculas. Eran lugares de encontro.<\/strong> Al\u00ed coincid\u00edan familias enteiras, grupos de amigos, parellas novas e veci\u00f1os do mesmo barrio. O cine formaba parte da vida de Vigo tanto como as s\u00faas prazas, as s\u00faas cafeter\u00edas ou as s\u00faas r\u00faas comerciais.<\/p>\n Eu mesmo apenas \u00eda xa \u00f3 cine. A comodidade pesa. Tam\u00e9n a inmensa oferta das plataformas, que permiten ver case calquera pel\u00edcula en calquera momento sen sa\u00edr da casa.<\/strong> Existe, ademais, outra raz\u00f3n, quiz\u00e1 m\u00e1is importante. Antes bastaba unha chamada \u00f3 tel\u00e9fono fixo para quedar cos amigos. Hoxe todos seguimos sendo amigos, pero cada un ten a s\u00faa familia, o seu traballo, os seus horarios e as s\u00faas propias obrigaci\u00f3ns. Coincidir resulta moito m\u00e1is dif\u00edcil.<\/p>\n Por iso aquela tarde sa\u00edn s\u00f3 cara \u00f3 cine. E creo que volverei facelo.<\/strong> Prop\u00faxenme volver \u00f3 cine coa regularidade que perdera. Probablemente moitas veces elixirei unha sesi\u00f3n en versi\u00f3n orixinal nos Multicines Norte. Gustar\u00edame compartir ese plan con alg\u00fan daqueles amigos de mocidade, pero as\u00ed \u00e9 a vida.<\/p>\n Quiz\u00e1 a verdadeira nostalxia non consista en botar de menos os cines que desapareceron, sen\u00f3n a etapa da nosa vida que vivimos dentro deles.<\/strong> A\u00ednda podemos conservar algo daquel esp\u00edrito. Mentres siga entrando nunha sala escura e ap\u00e1guense as luces, seguirei sentindo, a\u00ednda que s\u00f3 sexa durante un instante, a mesma ilusi\u00f3n do neno que \u00eda da man dos seus pais \u00f3 cine parroquial. E mentres vexa a outros nenos entrar cos seus pais ou a grupos de adolescentes ocupar as s\u00faas butacas coa mesma ilusi\u00f3n que n\u00f3s ti\u00f1amos ent\u00f3n, saberei que, dalg\u00fan xeito, a historia contin\u00faa.<\/p>\n Porque, \u00f3 final, o cine foi tam\u00e9n o escenario onde moitos vigueses escribimos unha parte da nosa vida.<\/p>\n
\n