Nelde mine

- ¡Que teña coidado! Dácheme o mesmo. ¡Non te preocupes por min! Agora síntome máis feliz ca nunca, e iso é o que importa. Pero chegou o momento. Por fin marcho -engadiu.

- E entón, con voz baixa, como para si mesmo, cantou docemente na escuridade:

O camiño segue e segue
desde a porta, onde comeza.
Agora o camiño foise lonxe,
e debo seguilo, se podo,
percorréndoo con pé lixeiro,
ata que se xunte cun camiño meirande
onde conflúen carreiros e sendas.
¿E a onde irei despois? Non o sei.

(J.R.R. Tolkien, "O Señor dos Aneis. I. A Comunidade do Anel". Capítulo 1. / Debuxo de John Howe)