
(...) qui potest esse vita 'vitalis', ut ait Ennius, quae non in amici mutua benevolentia conquiescit? Quid dulcius quam habere quicum omnia audeas sic loqui ut tecum? Qui esset tantus fructus in prosperis rebus, nisi haberes, qui illis aeque ac tu ipse gauderet? Adversas vero ferre difficile esset sine eo qui illas gravius etiam quam tu ferret." (M. Tulli Ciceronis. "Laelius De Amicitia", frag.)
Seguramente no daría crédito a mis ojos si hace 15 años (cuánto tiempo ya) me imaginase a mí mismo en el futuro echando mano de textos latinos tan bellos como éste de Cicerón, dedicado a la amistad. Os pongo la traducción en los comentarios. Podéis disfrutar de más joyas como ésta pulsando aquí. Y muy a propósito de este tema de la amistad, os recomiendo esta bonita presentación que me ha enviado Olimpia (una vez más, gracias por estas maravillas en formato Power Point que me envías de vez en cuanto). 😉
|
No te pierdas las novedades y contenidos que te interesan. Únete gratis a Contando Estrelas en Telegram: Pulsa aquí para unirte |
Comentarios:
Elentir
Aquí va la traducción:
3:43 | 24/01/07
El Cerrajero
¿Cuántas veces miras el reloj cuando ves una película en el cine? http://josestereo.blogspot.com/2007/01/cinestereo.html
Original, no hay duda xD
4:38 | 24/01/07
Elentir
Yo tengo la suerte de evitar esa tentación ya que no llevo reloj de pulsera, y el móvil lo apago para no estar pendiente de él. Así que no tengo forma de saber la hora, y así el tiempo se pasa sin darme cuenta. 8)
Eso sí, yo podría calcular lo que me gusta una peli por la de veces que me limpio las gafas mientras la veo… 😆
4:41 | 24/01/07
El Cerrajero
esa si que es buena 😀
5:43 | 24/01/07
Olimpia
La presentación me conmovió. Espero que vosotros también la disfrutéis.
Un abrazo.
Olimpia
0:05 | 26/01/07
Albaroxa
Los contadores de estrellas
___________________________
Yo estoy cansado.
Miro
esta ciudad
-una ciudad cualquiera-
donde ha veinte años vivo.
Todo está igual.
Un niño
inútilmente cuenta las estrellas
en el balcón vecino.
Yo me pongo también…
Pero él va más deprisa: no consigo
alcanzarle:
Una, dos, tres, cuatro,
cinco…
No consigo
alcanzarle: Una, dos…
tres…
cuatro…
cinco…
(Dámaso Alonso. Poemas puros. Poemillas de la ciudad)
2:18 | 1/02/07
Elentir
Mil gracias por este poema, Albaroxa. Me gusta mucho la poesía de Dámaso Alonso, pero no conocía esta pieza. En fin, me ha emocionado leer un poema así. 🙂
Espero seguir leyéndote por acá. 😉
2:24 | 1/02/07
Opina sobre esta entrada: