Spacer po Nazarecie, północnoizraelskim mieście, w którym Jezus Chrystus spędził swoje ukryte życie

Założone 2200 lat przed naszą erą miasto Nazaret, położone w północnym Izraelu, słynie na całym świecie z nazwiska jednego ze swoich mieszkańców.

Pomnik upamiętniający bohaterów Powstania Warszawskiego 1944 r.
Wizyta w ukrytych tunelach i komorach słynnej Kopalni Soli w Wieliczce w Polsce

Chociaż urodził się w Betlejem (gdzie jego przybranym ojcem był święty Józef), Jezus Chrystus spędził swoje ukryte życie w Nazarecie, to znaczy od dzieciństwa do trzydziestego roku życia. Nazaret był małą wioską w Galilei. Jego długi pobyt w tej wiosce sprawił, że Jezusa Chrystusa nazywano Jezusem z Nazaretu i często nazywano „Nazarejczykiem”. Nazaret pozostał w całości żydowską społecznością aż do IV wieku n.e., za czasów Cesarstwa Bizantyjskiego, kiedy to cesarz Konstantyn nakazał budowę pierwszego kościoła, Bazyliki Zwiastowania, nad grotami, w których, według tradycji, Maryja Panna otrzymała zwiastowanie od Archanioła Gabriela.

Following the defeat of a Persian invasion in the 7th century, the Jewish population of Nazareth was expelled by the Byzantine Empire, becoming a completely Christian town. After the Muslim invasion, the Church of the Annunciation was destroyed in the 8th century. In 1099, this town gained great importance when it became the capital of the Principality of Galilee, founded by an Italian nobleman, Tancred of Hauteville. After another Muslim invasion, in the 13th century, Sultan Baibars ordered the destruction of all the churches in Nazareth, although a Christian population remained. The Ottoman Empire took control of Nazareth in 1517, remaining there for four centuries, until the establishment of the British Mandate for Palestine in 1920.

Po klęsce inwazji perskiej w VII wieku, żydowska ludność Nazaretu została wypędzona przez Cesarstwo Bizantyjskie, stając się miastem całkowicie chrześcijańskim. Po inwazji muzułmańskiej, w VIII wieku, kościół Zwiastowania został zniszczony. W 1099 roku miasto zyskało ogromne znaczenie, stając się stolicą Księstwa Galilejskiego, założonego przez włoskiego szlachcica, Tankreda z Hauteville. Po kolejnym najeździe muzułmańskim, w XIII wieku, sułtan Bajbars nakazał zniszczenie wszystkich kościołów w Nazarecie, mimo że ludność chrześcijańska pozostała. Imperium Osmańskie przejęło kontrolę nad Nazaretem w 1517 roku i pozostało tam przez cztery stulecia, aż do ustanowienia Brytyjskiego Mandatu Palestyny ​​w 1920 roku.

Nazaret stał się częścią Państwa Izrael w 1948 roku. Obecnie jest to jedno z najważniejszych arabskich miast w północnym Izraelu, którego populacja składa się w 60% z muzułmanów i w 40% z chrześcijan. W 1964 roku miasto po raz pierwszy odwiedził papież Paweł VI. Na terenie gminy Nazaret, w 1954 roku, założono Nazareth Illit, które w 1974 roku uzyskało niepodległość i obecnie jest miastem zamieszkanym głównie przez Żydów.

Tydzień temu kanał YouTube Relaxing Walker zamieścił film, na którym widać, jak w ciszy spacerują po Nazarecie, pokazując, jak wygląda to dziś:

Kilka zrzutów ekranu z tego ciekawego filmu można zobaczyć tutaj. Widzimy tu jedną z ulic starego miasta w Nazarecie.

Biały Meczet to najstarsza muzułmańska świątynia w Nazarecie. Został zbudowany w latach 1804–1808, za panowania Imperium Osmańskiego. Warto zauważyć, że inskrypcja na nim jest zapisana alfabetem łacińskim, arabskim i hebrajskim.

Obecna Bazylika Zwiastowania Pańskiego, największy kościół katolicki na Bliskim Wschodzie. Została zbudowana w latach 1960–1969 przez Franciszkańską Kustodię Ziemi Świętej w miejscu dawnego kościoła Zwiastowania Pańskiego, wzniesionego w IV wieku i zniszczonego przez muzułmanów w VIII wieku.

Kościół św. Józefa. Jest to piękna łacińsko-katolicka świątynia w stylu neoromańskim, zbudowana w 1914 roku na miejscu dawnego kościoła Odżywiania z epoki bizantyjskiej.

Nagrobek z herbem Wojska Polskiego w kościele św. Józefa. Nagrobek z tekstem w języku polskim i łacińskim upamiętnia założenie w tym miejscu szkoły dla dzieci rodzin żołnierzy II Korpusu Polskiego w 1944 r., podczas II wojny światowej, podczas ich długiej podróży z niewoli w ZSRR na Bliski Wschód.