Pantasmas

Percorren as vellas corredoiras que se adentran nas fragas, pelegrinando baixo as árbores nas noites de lúa nova, cando a escuridade non deixa máis luz baixo as follas que os candís da Compaña. A Estadea vai diante delas, coma unha negra sombra, guiando a derradeira marcha para o infortunado que as tope.

Lonxe da montaña, na noite,dirixen tamén os seus pasos cara os cabos do mundo, sedentas de mar. Cando as gaivotas se achegan ás praias e pasean na beiramar mollando as súas patas no extremo das ondas, elas miran con ollos tristes ó máis alá, ollos cheos de lembranzas e de morriña polos que deixaron atrás. Unha tristura tan profunda que as aferra á terra e non as deixa voar.

Nos antigos castelos que coroan algunhas cimas, cando o frío da noite bótase sobre as terras sementadas, outras repiten a súa condea vagando entre podres portas de madeira e arcos de pedra. Tamén nas cidades cheas de luz, onde todo se voltou tan rápido que ninguén repara nelas, surcan as rúas e navegan polas maruxías do pasado, tentando lembrar qué foi o que lles arrincou do fogar e do amor, quizáis percurando o camiño que as levou ó carón das néboas e ós confíns da existencia.

Cando as estrelas cobren o ceo e as nubes, por debaixo delas, fan de color gris as paisaxes, só deixando pasar algún raio de lúa, nas praias, nos castelos, nos currunchos máis descoñecidos das cidades… Leva coidado, elas agardan.

¡Suscríbete gratis a este blog! Ya somos más de 5.000

Comentarios (Facebook):

AVISO: el incumplimiento de las Normas de Participación podrá dar lugar al bloqueo del infractor, de tal forma que sus comentarios quedarán ocultos para los demás lectores.

NOTA: Debido al cambio de URL de http a https, algunos comentarios publicados antes del 9.2.2020 en el blog pueden haberse perdido. Lamento las molestias.

Opina sobre esta entrada:

Al pulsar 'Enviar' aceptas las Normas de Participación.