Robert Francis Prevost zostaje pierwszym papieżem USA jako Leon XIV

Kolegium Kardynałów wybrało dziś nowego następcę św. Piotra na głowę Kościoła Katolickiego, co stanowi ważną zmianę.

Po raz pierwszy Kościołowi Katolickiemu będzie przewodził papież urodzony w Stanach Zjednoczonych, a konkretnie w Chicago. Osobą wybraną przez kardynałów był Robert Francis Prevost Martinez, obecnie biskup Albano we Włoszech, pochodzenia hiszpańskiego ze strony matki, Mildred Martinez. Leon XIV ma 69 lat (urodzony 14 września 1955 r.) i należy do Zakonu Świętego Augustyna. Posiada dyplom z matematyki z Villanova University (w Filadelfii, Pensylwania).

W swoim pierwszym przemówieniu często powtarzał jedno słowo: „pokój”. Większość swojego przesłania wygłosił po włosku, ale powiedział też kilka słów po hiszpańsku, ponieważ był misjonarzem w Chulucanas i biskupem Chiclayo w Peru (w rzeczywistości ma obywatelstwo peruwiańskie) oraz przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej.

Poniżej znajdują się niektóre szczegóły biograficzne nowego papieża opublikowane przez Vatican News:

Nowy biskup Rzymu przyjął imię Leon XIV. Urodził się 14 września 1955 r. w Chicago, Illinois, syn Louisa Mariusa Prevosta, pochodzenia francusko-włoskiego, i Mildred Martínez, pochodzenia hiszpańskiego. Ma dwóch braci, Louisa Martína i Johna Josepha.

Spędził dzieciństwo i młodość w Stanach Zjednoczonych, ucząc się najpierw w niższym seminarium Ojców Augustianów, a następnie na Uniwersytecie Villanova w Pensylwanii, gdzie uzyskał stopień naukowy z matematyki i studiował filozofię w 1977 roku. 1 września tego samego roku wstąpił do nowicjatu Zakonu Świętego Augustyna (OSA) w Prowincji Matki Bożej Dobrej Rady w Chicago i złożył pierwszą profesję 2 września 1978 roku. 29 sierpnia 1981 roku złożył uroczyste śluby.

Uzyskał wykształcenie w Katolickim Związku Teologicznym w Chicago, gdzie ukończył studia teologiczne. W wieku 27 lat przełożeni wysłali go do Rzymu, aby studiował prawo kanoniczne na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu (Angelicum). W Rzymie przyjął święcenia kapłańskie 19 czerwca 1982 r. w Augustiańskim Kolegium św. Moniki z rąk ks. prałata Jeana Jadota, współprzewodniczącego Papieskiej Rady ds. Niechrześcijan, obecnie Dykasterii ds. Dialogu Międzyreligijnego.

Prevost uzyskał licencjat w 1984 roku, a w następnym roku, przygotowując rozprawę doktorską, został wysłany do misji augustiańskiej w Chulucanas, Piura, Peru (1985-1986). W 1987 roku przedstawił rozprawę doktorską na temat „Roli lokalnego przeora Zakonu Świętego Augustyna” i został mianowany dyrektorem powołań i dyrektorem misji dla prowincji augustiańskiej „Matki Dobrej Rady” w Olympia Fields, Illinois.

W następnym roku przybył do misji w Trujillo, nadal w Peru, jako dyrektor wspólnego projektu formacyjnego dla kandydatów do zakonu augustiańskiego z wikariatów Chulucanas, Iquitos i Apurímac. Przez jedenaście lat piastował stanowisko przeora wspólnoty (1988-1992), dyrektora formacji (1988-1998) i magistra profesów (1992-1998), a w archidiecezji Trujillo był wikariuszem sądowym (1989-1998) i profesorem prawa kanonicznego, patrystyki i moralności w wyższym seminarium duchownym „San Carlos y San Marcelo”. Jednocześnie powierzono mu również opiekę duszpasterską nad parafią Matki Bożej Matki Kościoła, później erygowaną jako parafia pod wezwaniem Santa Rita (1988-1999), na biednych obrzeżach miasta, a w latach 1992-1999 był administratorem parafii Matki Bożej z Montserrat.

W 1999 roku został wybrany na przeora prowincjalnego prowincji augustiańskiej Matki Dobrej Rady w Chicago. Dwa i pół roku później, na Zwyczajnej Kapitule Generalnej Zakonu Świętego Augustyna, jego bracia wybrali go na przeora generalnego, potwierdzając jego drugą kadencję w 2007 roku.

W październiku 2013 r. powrócił do swojej prowincji augustiańskiej w Chicago i pełnił funkcję dyrektora formacji w klasztorze św. Augustyna, pierwszego radnego i wikariusza prowincjalnego. Zajmował te stanowiska do czasu, aż papież Franciszek mianował go 3 listopada 2014 r. administratorem apostolskim peruwiańskiej diecezji Chiclayo i jednocześnie biskupem tytularnym Sufar. Wstąpił do diecezji 7 listopada w obecności nuncjusza apostolskiego Jamesa Patricka Greena, który wyświęcił go na biskupa nieco ponad miesiąc później, 12 grudnia, w święto Matki Bożej z Guadalupe, w katedrze św. Marii.

Jego dewizą biskupią jest „In Illo uno unum”, słowa, które św. Augustyn wypowiedział w kazaniu, Wykładzie Psalmu 127, aby wyjaśnić, że „chociaż nas chrześcijan jest wielu, w jednym Chrystusie jesteśmy jedno”.

26 września 2015 r. został mianowany biskupem Chiclayo przez papieża Argentyny, a w marcu 2018 r. został wybrany drugim wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Peru, w której jest również członkiem Rady Ekonomicznej i przewodniczącym Komisji Kultury i Edukacji.

W 2019 roku Franciszek zaliczył go do grona członków Kongregacji ds. Duchowieństwa, a w kolejnym roku do Kongregacji ds. Biskupów. W tym samym roku, 15 kwietnia 2020 roku, został również mianowany administratorem apostolskim peruwiańskiej diecezji Callao.

30 stycznia 2023 roku papież wezwał go do Rzymu jako prefekta Dykasterii ds. Biskupów i przewodniczącego Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej, awansując go na arcybiskupa. A na konsystorzu 30 września tego samego roku mianował go i ogłosił kardynałem, przydzielając mu diakonat Santa Monica. Prevost objął urząd 28 stycznia 2024 r. i jako szef dykasterii uczestniczył w ostatnich podróżach apostolskich papieża Franciszka oraz w pierwszej i drugiej sesji XVI Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów na temat synodalności, które odbyło się w Rzymie odpowiednio od 4 do 29 października 2023 r. i od 2 do 27 października 2024 r. Doświadczenie w zgromadzeniach synodalnych zdobył już w przeszłości jako przeor augustianów i przedstawiciel Unii Przełożonych Generalnych (USG).

W międzyczasie, 4 października 2023 r. Franciszek włączył go do członków Dykasterii ds. Ewangelizacji, Sekcji ds. Pierwszej Ewangelizacji i Nowych Kościołów Lokalnych; ds. Nauki Wiary; ds. Kościołów Wschodnich; ds. Duchowieństwa; ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego; ds. Kultury i Edukacji; ds. Tekstów Prawnych oraz Papieskiej Komisji ds. Państwa Watykańskiego.

6 lutego tego roku został wyniesiony na biskupa przez argentyńskiego papieża, otrzymując tytuł Kościoła Podmiejskiego Albano.

Trzy dni później, 9 lutego, odprawił mszę na placu Świętego Piotra — pod przewodnictwem Bergoglio — z okazji Jubileuszu Sił Zbrojnych, drugiego ważnego wydarzenia Roku Świętego Nadziei.

Podczas ostatniego pobytu swojego poprzednika w Poliklinice Gemelli, Prevost przewodniczył różańcowi o zdrowie Franciszka na placu Świętego Piotra 3 marca.

W odniesieniu do nowego biskupa Rzymu Motoko Rich napisała 2 maja w The New York Times:

Podczas gdy obozy ideologiczne spierają się o to, czy kontynuować inkluzywną agendę papieża Franciszka, czy powrócić na konserwatywną ścieżkę doktrynalną, zwolennicy kardynała Prevosta przedstawiają go jako zrównoważoną alternatywę wśród papabili, ponieważ znani są prawdopodobni kandydaci na papieża.

Ks. Michele Falcone, 46 lat, ksiądz w Zakonie św. Augustyna, któremu wcześniej przewodził kardynał Prevost, opisał swojego mentora i przyjaciela jako „godnego środka drogi”.

Kardynał przypomina Franciszka w swoim zaangażowaniu na rzecz ubogich i migrantów oraz w spotykaniu się z ludźmi tam, gdzie są. W zeszłym roku powiedział oficjalnej stronie internetowej Watykanu, że „biskup nie powinien być małym księciem siedzącym w swoim królestwie. Raczej, powiedział, przywódca Kościoła jest „autentycznie powołany do pokory, do bycia blisko ludzi, którym służy, do chodzenia z nimi, do cierpienia z nimi”.

Jeśli chodzi o wybór nazwy, uważam, że Monsignor Prevost wziął za punkt odniesienia Leona XIII, wielkiego papieża urodzonego w 1810 r., wybranego na biskupa Rzymu w 1878 r. i zmarłego w 1903 r., papieża, który zachował doktrynalne dziedzictwo Kościoła, a jednocześnie wykazał się wielką troską społeczną, co znalazło odzwierciedlenie w jego encyklice „Rerum novarum” (1891), w której stwierdził również: “tę fantazję socjalizmu polegającą na sprowadzeniu własności prywatnej do własności wspólnej należy całkowicie odrzucić, ponieważ szkodzi ona tym samym ludziom, którym ma pomóc, jest sprzeczna z naturalnym prawa jednostek i zakłóca funkcjonowanie państwa oraz pokój społeczny”.

Osobiście, zrobił na mnie dobre wrażenie. Życzę mu dobrej służby na czele Kościoła i będę się za niego modlił, aby Bóg pomógł mu w tytanicznym zadaniu, jakie go teraz czeka.