Samolot, na którym opiera się NATO, aby uzyskać przewagę powietrzną w przypadku wojny

Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) jest sojuszem obronnym utworzonym w 1949 r., w którego skład wchodzi obecnie 32 państwa.

Polskie myśliwce F-16C Jastrząb lecące na małej wysokości podczas słynnej pętli Macha w Walii
Polska, pierwszy kraj europejski, który eksploatował zarówno radzieckie Hindy, jak i amerykańskie Apache

Jedną z misji tego sojuszu jest zagwarantowanie integralności przestrzeni powietrznej państw członkowskich przed wszelkimi zagrożeniami. W tym celu NATO dysponuje strukturami, które służą koordynacji wojskowych systemów kontroli powietrznej państw członkowskich (sieci radarowej), a także środkami do koordynacji sojuszniczych samolotów niezbędnych do przechwytywania potencjalnych wrogich samolotów.

Dziś, wraz z rosyjską inwazją na Ukrainę, możliwość nowej wojny na dużą skalę w Europie nie wydaje się już tak odległa. Dlatego państwa sojusznicze zwiększają wydatki na obronę, aby poprawić swoje zdolności militarne w obliczu możliwej rosyjskiej agresji na jeden lub więcej krajów NATO. Lotnictwo odegrałoby w takim scenariuszu bardzo ważną rolę, ponieważ siły powietrzne sojuszników stanęłyby przed wyzwaniem osiągnięcia przewagi powietrznej w przypadku wojny, co jest zadaniem dalekim od łatwego.

W kręgach wojskowych przewaga powietrzna odnosi się do kontroli przestrzeni powietrznej, umożliwiając sojuszniczym siłom operowanie na lądzie, morzu i w powietrzu bez zagrożenia ze strony wrogich samolotów. Kilka dni temu NATO opublikowało film wyjaśniający, jakich typów samolotów używa do osiągnięcia tej przewagi powietrznej (film jest w języku angielskim, ale ma polską ścieżkę audio; można ją aktywować w dolnym pasku odtwarzacza):

Jednym z najważniejszych typów samolotów służących do zdobywania przewagi powietrznej są Airborne Early Warning and Control Systems (AWACS), czyli latające radary, które mogą wykrywać wrogie samoloty nawet na niskich wysokościach. NATO dysponuje obecnie flotą 14 samolotów E-3A Sentry AWACS (na zdjęciu poniżej), obsługiwanych przez Siły Powietrzne NATO Early Warning and Control Force (NAEW&C Force). Trzy lata temu pisałem o tych samolotach tutaj; stacjonują one w Geilenkirchen w Niemczech.

Oprócz samolotów AWACS, państwa sojusznicze dostarczają dużą flotę, liczącą ponad 2700 samolotów bojowych. Samoloty te różnią się typem: przechwytujące (samoloty mające za zadanie zestrzeliwać wrogie samoloty), szturmowe, samoloty bliskiego wsparcia (zapewniające wsparcie naziemne z niskiego pułapu), samoloty walki elektronicznej (zadające zagłuszanie wrogich radarów) oraz tzw. „Wild Weasels” (Dzikie Łasice), czyli samoloty dowodzące atakami powietrznymi i odpowiedzialne za tłumienie wrogiej obrony powietrznej, głównie radarów, za pomocą pocisków przeciwradarowych AGM-88 HARM.

Ponadto NATO posiada własną flotę składającą się z 5 dronów Northrop Grumman RQ-4 Global Hawk (poniżej), bezzałogowych statków powietrznych odpowiedzialnych za misje rozpoznawcze i nadzoru powietrznego.

Oczywiste jest, że wszystkie te samoloty nie mogą pozostawać w powietrzu w nieskończoność. Aby zapewnić tankowanie w trakcie lotu, państwa NATO utrzymują flotę około 600 samolotów-cystern, których zadaniem jest utrzymywanie myśliwców w powietrzu podczas wykonywania przez nie misji. Wkład Stanów Zjednoczonych w tę flotę jest oczywiście bardzo znaczący, ponieważ dysponują one zdecydowanie największymi siłami powietrznymi w Sojuszu.

---

Zdjęcie główne: NATO.