Wyobraź sobie niemiecką inwazję na Polskę, gdyby Sánchez był polskim premierem

Marokańska inwazja migrantów na Ceutę stała się już czymś więcej niż tylko atakiem na integralność terytorialną Hiszpanii.

Środki podjęte przez Polskę w odpowiedzi na inwazję migrantów, taką jak ta w Ceucie
Pozostałe „błędy strategiczne”, których Ursula von der Leyen jeszcze nie przyznała

Premier Hiszpanii, socjalista Pedro Sánchez, zamienił tę poważną sprawę w farsę, co po raz kolejny zademonstrował wczoraj podczas długiego przemówienia w Kongresie. To było gorsze niż zwykłe uciekanie się do kłamstw, do których przyzwyczaił Hiszpanów przez ostatnie osiem lat: jego rząd prowadzi bezczelną kampanię dezinformacyjną na temat Ceuty, której głównym celem jest tuszowanie działań państwa inwazyjnego, Maroka, i unikanie wszelkiej odpowiedzialności za bierność rządu hiszpańskiego i jego współudział w wydarzeniach w Rabacie. Partia Sáncheza, PSOE, została pozostawiona samej sobie w obronie Maroka, ponieważ nawet jej separatystyczni i skrajnie lewicowi sojusznicy wskazali oczywistość: to państwo marokańskie stoi za tym aktem wojny hybrydowej przeciwko Hiszpanii.

Trzy dni temu przypadała rocznica niemieckiej inwazji na Polskę w 1939 roku. Oczywiście, była to zupełnie inna inwazja niż ta, której doświadczyła Ceuta. Podczas gdy Maroko używa nielegalnej imigracji jako broni, nazistowskie Niemcy użyły konwencjonalnej siły militarnej, aby dokonać agresji na Rzeczpospolitą Polską.

Można się zastanawiać, co by się stało, gdyby Polska miała Pedro Sáncheza na stanowisku premiera w 1939 roku. Łatwo sobie wyobrazić jego pojawienie się w Sejmie, niższej izbie polskiego parlamentu, kilka dni po rozpoczęciu inwazji (bez pośpiechu z powrotem z wakacji letnich), zwracając się do wszystkich posłów, aby przekonać ich, że nie ma dowodów na to, że za atakiem stał rząd niemiecki, odrzucając jako oszustwa tych, którzy wskazywali, że niemieckie czołgi i plany ataku na Polskę odbywały się na rozkaz Hitlera i próbując zrzucić winę za tę sytuację na syjonistyczne organizacje żydowskie, które próbowały siać niezgodę między Polską a Niemcami.

Aby odwrócić uwagę opinii publicznej, Sánchez miał zasugerować krytykę faktu, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie odwiedził terenów zajętych, z tą różnicą, że Prezydent Polski nie potrzebuje zgody Premiera, aby gdziekolwiek podróżować, podczas gdy Król Hiszpanii potrzebuje zgody Premiera.

Ponadto Sánchez miał twierdzić, że polski wywiad nie ostrzegł go o możliwej inwazji i nadal podtrzymywał to kłamstwo, mimo że polskie gazety zaczęły publikować dowody na to, że polski wywiad wysłał kilka raportów ostrzegających premiera przed przygotowaniami Niemiec.

Oczywiście, gdyby tak się stało, wielu Polaków zastanawiałoby się, co Sánchez jest winien Niemcom, dlaczego premier działa w istocie jako niemiecki ambasador i dlaczego nie jest w stanie skutecznie bronić terytorium Polski przed inwazją. To samo pytanie zadaje sobie dziś wielu Hiszpanów w odniesieniu do Sáncheza i Maroka, którzy od lat utrzymują relacje, których opis, w tym momencie, wskazuje na to samo słowo, które padłoby w Polsce w 1939 roku, gdyby mieli premiera takiego jak Sánchez: zdradę.

---

Obraz: Grok.