Danuta Siedzikówna „Inka”, młoda kobieta zastrzelona przez komunistów po stawieniu oporu nazistom

Danuta Helena Siedzikówna urodziła się 3 września 1928 roku w małej wsi Guszczewin w województwie podlaskim w Polsce..

Stanisław Streich, polski ksiądz zamordowany przez komunistę, którego pamięć została zakazana
Błąd polegający na traktowaniu wszystkich zwycięzców II wojny światowej na równi

Danuta była córką Wacława Siedzika, leśniczego, i Eugenii Tymińskiej. Miała dwie siostry: Wiesławę i Irenę. Cztery dni po jedenastych urodzinach Danuty, 1 września 1939 roku, Niemcy napadły na Polskę, co zapoczątkowało wybuch II wojny światowej. Kilka dni później, 17 września, ZSRR najechał wschodnią Polskę, w ramach strategii uzgodnionej wcześniej z Niemcami w pakcie Ribbentrop-Mołotow.

Wojna rozbiła rodzinę Danuty. Jej ojciec został deportowany do gułagu przez Sowietów 10 lutego 1940 roku, a następnie dołączył do Drugiego Korpusu Polskiego generała Władysława Andersa wraz z innymi Polakami deportowanymi przez Stalina. Wacław Siedzik zmarł w Teheranie 6 czerwca 1943 roku. Jej matka zaciągnęła się do Armia Krajowa (AK), głównej polskiej organizacji oporu przeciwko nazistowskim Niemcom, i została aresztowana przez Gestapo w listopadzie 1942 roku, a we wrześniu 1943 roku rozstrzelana w lesie pod Białymstokiem.

Po zamordowaniu matki, Danuta i jej siostra Wiesława wstąpiły w grudniu 1943 roku do Armii Krajowej, gdzie uczyły się pielęgniarstwa. Po zakończeniu wojny, podobnie jak inni członkowie AK, Danuta doświadczyła represji komunistycznej dyktatury Stalina w Polsce wobec członków ruchu oporu lojalnych wobec polskiego rządu na uchodźstwie, którzy stanowili zdecydowaną większość polskich powstańców walczących z Niemcami.

W czerwcu 1945 roku została aresztowana przez agentów NKWD, stalinowskiej tajnej policji. Jej towarzyszom z AK udało się ją uwolnić w akcji prowadzonej przez Stanisława Wołoncieja „Konusa” z 5. Brygady AK w Wilnie, dowodzonej przez legendarnego pułkownika Zygmunta Szendzielarza „Łupaszkę”, jednego z wielkich bohaterów polskiego ruchu oporu przeciwko nazizmowi i komunizmowi. Danuta dołączyła do tego oddziału Armii Krajowej, przyjmując pseudonim „Inka”.

Pod koniec czerwca 1946 roku Armia Krajowa wysłała Danutę po lekarstwa do Gdańska, w północnej Polsce. Agenci komunistycznej dyktatury aresztowali ją 20 lipca 1946 roku i przetrzymywali w miejskim więzieniu jako więźnia specjalnego. Danuta była torturowana przez oprawców, ale nie zdradziła towarzyszy broni z Armii Krajowej.

Po nieudanej próbie uzyskania poszukiwanych informacji, komuniści poddali Danutę sfingowanemu procesowi, w którym zeznania świadków przeciwko niej, członków Milicji Obywatelskiej (UB, policji zorganizowanej przez komunistyczną dyktaturę), przeczyły sobie nawzajem. Jeden ze świadków przyznał nawet, że Danuta udzieliła mu opieki medycznej, mimo że była wrogiem. Nie przyniosło to skutku. 3 sierpnia 1946 roku sąd wojskowy pod przewodnictwem Adama Gajewskiego skazał ją na śmierć, mimo że miała 17 lat, mimo że minimalny wiek do wykonania kary śmierci wynosił 18 lat. Danutę rozstrzelano 28 sierpnia 1946 roku. Według świadka, jej ostatnie słowa brzmiały: „Niech żyje Polska! Niech żyje Łupaszko!”

W kolejnych dekadach Danuta była oczerniana przez komunistyczną dyktaturę, która przedstawiała ją jako sadystyczną bandytkę. Była to kampania propagandowa prowadzona przez antydemokratyczny reżim narzucony Polsce przez Stalina przeciwko wszystkim członkom polskiego ruchu oporu, którzy nie podporządkowali się Moskwie. Po upadku komunizmu Danuta została zrehabilitowana 10 czerwca 1991 roku przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku. Podobnie jak w przypadku innych polskich patriotów zamordowanych przez komunistów, miejsce pochówku Danuty po jej egzekucji nigdy nie zostało zidentyfikowane, ale ostatecznie odkryto je w 2015 roku.

28 sierpnia 2016 roku w Gdańsku odbył się pogrzeb państwowy Danuty. Mszy świętej w katedrze miejskiej przewodniczył metropolita warszawski Sławoj Leszek Głódź. Została pochowana na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku. Dziś Danuta jest uważana w swoim kraju za bohaterkę i ofiarę totalitarnego reżimu, komunizmu, który nie „wyzwolił” Polski spod nazizmu, lecz poddał ją drugiej, krwawej okupacji.

Cześć jej pamięci!

---

Główne zdjęcie: Mikołaj Kaczmarek - Kolor Historii.