Paseniño, paseniño

Paseniño, paseniño,
vou pol-a tarde calada,
de Bastabales camiño.
Camiño d’o meu contento;
y en tanto o sol non se esconde,
n-unha pedriña me sento.

E sentada estou mirando
cómo’a lua vai saindo,
cómo o sol se vai deitando.

Cál se deita, cál se esconde,
mentras tanto corre a lua
sin saberse para donde.

Para donde vai tan soya,
sin qu’ôs tristes qu’a miramos
nin nos fale, nin nos oya.

Que si oíra e nos falara,
moitas cousas lle dixera,
moitas cousas lle contara.

(Rosalía de Castro, Campanas de Bastabales, III)

¡Suscríbete gratis a este blog! Xa somos máis de 5.000

Comentarios (Facebook):

AVISO: o incumprimento das Normas de Participación poderá dar lugar ó bloqueo do infractor, de tal forma que os seus comentarios quedarán ocultos para os demáis lectores.

NOTA: Debido ó cambio de URL de http a https, algúns comentarios publicados antes do 9.2.2020 no blog poden terse perdido. Lamento as molestias.

Opina sobre esta entrada:

Ó pulsar 'Enviar' aceptas as Normas de Participación.