A extrema esquerda e o fascismo: dúas caras do mesmo espello antidemocrático

Durante o século XX, Occidente foi azoutado por dúas pandemias antidemocráticas que provocaron millóns de mortos.

Xosé Manuel Beiras: o intento de beatificar a unha esquerda violenta e antidemocrática
O BNG, socio de Bildu e aliado de Sánchez, apoia o acoso duns matóns contra Vox

A primeira desas pandemias antidemocráticas foi o comunismo, que se fixo co poder en Rusia mediante un golpe de estado que destruíu a democracia recentemente nada nese país tras a caída do zarismo. Entre 1917 e 1924, a primeira ditadura comunista, encabezada por Lenin, asasinou a máis dun millón de persoas e cometeu unhas atrocidades tan bestiais que costa inaginar que houbese seres humanos capaces de semellantes actos de crueldade.

Durante o período de entreguerras, Europa contemplou o nacemento da segunda desas pandemias: o fascismo, cuxa variante nazi perpetrou un colosal xenocidio, co pobo xudeu como principal vítima, alén de sumir ó noso continente na peor guerra de toda a súa historia. Unha guerra iniciada, significativamente, por unha alianza entre a Alemaña nazi e a Rusia comunista, encabezada entón polo sucesor de Lenin, Stalin, un tirano genocida tan perverso e criminal como Adolf Hitler. O fascismo foi derrotado na Segunda Guerra Mundial (hoxe o que queda del, afortunadamente, son grupos marxinais), pero o comunismo sobreviviu: aínda hoxe a quinta parte da poboación humana vive sometida a ditaduras comunistas.

Tanto o comunismo como o fascismo son fillos do socialismo. Mussolini foi dirixente do Partido Socialista Italiano antes de fundar o fascismo en Italia, e Hitler denominó significativamente "nacional-socialismo" á súa odiosa ideoloxía, porque era unha forma de socialismo nacionalista. Aínda que os partidarios de ambas as ideoloxías estean moi postos a mal (como o están hoxe China e Vietnam, a pesar de ser dúas ditaduras comunistas), os dous movementos totalitarios teñen importanes denominadores comúns: o antiliberalismo (entendido como un afán de acabar coa democracia liberal e coas liberdades individuais), o afán por someter toda a sociedade ó control do Estado (controlado á súa vez por elites políticas abertamente criminais), a procura de chibas expiatorias (ós que culpar de todos os males para despois perseguilos e asasinalos) e o antisemitismo, un odio ós xudeus que Karl Marx deixou plasmado nun vomitivo panfleto de 1844.

Actualmente, o comunismo sobrevive en Occidente sostido por grupos de extrema esquerda que apoian abertamente a violencia, especialmente para atacar a todos os que non opinan como eles. Os exemplos son numerosos e só se salvan algúns países europeos, case todos antigas ditaduras comunistas nas que quedaron vacinados contra esa praga despois de sufrila durante case medio século. Noutros, a extrema esquerda converteuse nunha forma de matonismo político que se cree con dereito a impedir falar a todos aqueles que discrepan das súas ideas, unha intolerancia e unha adicción á violencia que sempre foi unha característica común de comunistas e fascistas.

Esa extrema esquerda converteuse nunha auténtica ameaza para a democracia, como quedou claro cos graves disturbios ocorridos en Francia e Italia a semana pasada, uns brotes de violencia extrema nos que se viu un fenómeno que non é novo: a alianza da ultraizquierda co islamismo, que é o outro gran movemento totalitario que está a ameazar ás sociedades democráticas. Ambos comparten o odio á democracia e a Occidente, a cristianofobia e o antisemitismo, e sobre todo o seu afán por sementar o caos e a violencia como método para impoñer as súas esixencias a toda a sociedade, pasando por encima das canles democráticas e da vontade dos cidadáns expresada nas urnas.

A democracia non pode permanecer indiferente nin pasiva ante esa ameaza: ten que defenderse, porque pola contra corre o risco de verse pisada polos totalitarios como xa ocorreu en Europa o século pasado. Para defenderse, todos os demócratas deben asumir que agredir a outros invocando o "antifascismo" como escusa te converte na mesma praga que o fascismo, pois a final de contas a extrema esquerda e o fascismo son dúas caras do mesmo espello antidemocrático. Os que pretenden utilizar á extrema esquerda para silenciar ós seus rivais non son demócratas: son a versión vermella do fascismo, uns extremistas que detestan a democracia e que pretenden someternos a unha ditadura na que todos esteamos obrigados a pensar como eles.

---

Imaxe: Grok.