Cando o cine era unha forma de vivir Vigo

Por Álvaro J. Díaz-Mella

Cada mañá, ó abrir a fiestra da miña casa, o primeiro que vexo é o Teatro-Cine Fraga. Resulta curioso. Despois de toda unha vida vivindo en Vigo, acabei fronte a un dos edificios que mellor simbolizan a historia cinematográfica da cidade. E, con todo, facía anos que apenas ía ó cine.

Ricardo Mella e Miguel Anxo Bastos, dous vigueses incómodo
Vigo morre. A cidade das luces que se apaga

Hai uns días decidín romper esa rutina. Fun eu só a ver a última película de Spider-Man. Non me gustou demasiado. Con todo, houbo algo que si me reconfortou. A sala estaba chea de pais cos seus fillos e de cuadrillas de adolescentes que rían, comentaban a película e facían plans para despois. Durante uns instantes tiven a sensación de estar a nos contemplar a nós mesmos moitos anos atrás. Saín do cine coa certeza de que aquela tarde recuperara un costume que levaba demasiado tempo abandonada.

Hai cidades que tamén crecen dentro de nós. Non porque cambien as súas rúas, senón porque cada etapa da nosa vida queda unida para sempre a un lugar concreto. Cando penso na miña infancia e na miña adolescencia, inevitablemente volvo ós cines de Vigo. Non evoco unicamente as películas. Volvo, sobre todo, á persoa que era cando as vía.

Nacín en decembro de 1961, cando Vigo vivía a época dourada das súas salas cinematográficas. A mediados dos anos sesenta chegou a reunir ó redor dunha vintena de cines funcionando simultaneamente entre o centro e os barrios, unha concentración extraordinaria para unha cidade do seu tamaño. Pero aquilo foi moito máis que unha abundancia de pantallas. Os cines formaban parte da vida cotiá de varias xeracións de vigueses e terminaron converténdose en escenarios onde crecemos, fixemos amigos e acumulamos recordos que aínda hoxe permanecen intactos.

Os meus primeiros recordos están ligados ó cine parroquial. Ía da man dos meus pais e, por moi pouco diñeiro, desfrutabamos dunha sesión dobre, unha naranjada e algunha chuche das de entón. Primeiro chegaron as películas de Disney. Despois aquelas interminables sesións dobres de romanos, de artes marciais ou de vaqueiros italianos que tanto nos fascinaban sendo nenos. A esa idade, todo parecía inmenso: a escuridade da sala, o tamaño da pantalla e a emoción de esperar a que comezase a película convertían unha tarde calquera nunha aventura.

Pouco despois chegaron as primeiras saídas cos compañeiros do colexio. Xa non facía falta que nos acompañasen os maiores. Quedar para ir ó cine bastaba para sentirnos un pouco máis independentes. A película importaba, por suposto, pero tamén todo o que a rodeaba.

Coa adolescencia cambiaron os escenarios, aínda que non o ritual. As grandes estreas esperábannos no Fraga, o Tamberlick, o Odeón, o Cinema Radio, o Cine Vigo, o Ronsel e tantas outras salas que daban personalidade a Vigo. Tamén cambiaron as películas e, quizá sen darnos conta, nós cambiamos con elas. Chegaron Tiburón, A guerra das galaxias ou O exorcista. Algunhas nos fixeron soñar; outras nos impresionaron moito máis do que estabamos dispostos a recoñecer. Confeso que O exorcista deixoume tantas noites en vela que aínda hoxe, cando alguén a menciona, volve á miña memoria aquela primeira vez que a vi nunha gran pantalla.

Non existían os teléfonos móbiles nin os grupos de WhatsApp. Se querías quedar cos amigos había que chamar ó teléfono fixo da súa casa e confiar en que contestase el, e non os seus pais. Despois chegaba o paseo ata o centro, as conversacións sobre que película elixir e a inevitable cola diante do despacho de billetes. Aquela espera tamén formaba parte do plan. Mirabamos os carteis, comentabamos as estreas e faciamos plans para despois. Sen darnos conta, a película xa empezara.

E cando terminaba, a tarde aínda continuaba. Fronte ó Fraga estaba o Blue Hut e, poucos anos despois, o Corner Hut converteuse noutro deses lugares inseparables da nosa mocidade. Aínda lembro o primeiro cachorro quente que comín e, máis adiante, a primeira hamburguesa. Hoxe poden parecer recordos insignificantes, pero entón formaban parte dun mesmo rito. Non quedabamos para comer unha hamburguesa; quedabamos para ir ó cine, e a hamburguesa chegaba despois.

Co paso dos anos foron pechando unhas salas e aparecendo outras formas de desfrutar do cine. A televisión chegou ó fogares, daquela o vídeo, daquela as plataformas. Cada novidade fixo máis cómodo ver películas en casa. Con todo, entre tanto progreso tamén desapareceu algo difícil de substituír. Vigo non perdeu unicamente salas de cine. Foi perdendo, case sen darse conta, unha forma de vivir a cidade. Aqueles cines non eran só edificios onde se proxectaban películas. Eran lugares de encontro. Alí coincidían familias enteiras, grupos de amigos, parellas novas e veciños do mesmo barrio. O cine formaba parte da vida de Vigo tanto como as súas prazas, as súas cafeterías ou as súas rúas comerciais.

Eu mesmo apenas ía xa ó cine. A comodidade pesa. Tamén a inmensa oferta das plataformas, que permiten ver case calquera película en calquera momento sen saír da casa. Existe, ademais, outra razón, quizá máis importante. Antes bastaba unha chamada ó teléfono fixo para quedar cos amigos. Hoxe todos seguimos sendo amigos, pero cada un ten a súa familia, o seu traballo, os seus horarios e as súas propias obrigacións. Coincidir resulta moito máis difícil.

Por iso aquela tarde saín só cara ó cine. E creo que volverei facelo. Propúxenme volver ó cine coa regularidade que perdera. Probablemente moitas veces elixirei unha sesión en versión orixinal nos Multicines Norte. Gustaríame compartir ese plan con algún daqueles amigos de mocidade, pero así é a vida.

Quizá a verdadeira nostalxia non consista en botar de menos os cines que desapareceron, senón a etapa da nosa vida que vivimos dentro deles. Aínda podemos conservar algo daquel espírito. Mentres siga entrando nunha sala escura e apáguense as luces, seguirei sentindo, aínda que só sexa durante un instante, a mesma ilusión do neno que ía da man dos seus pais ó cine parroquial. E mentres vexa a outros nenos entrar cos seus pais ou a grupos de adolescentes ocupar as súas butacas coa mesma ilusión que nós tiñamos entón, saberei que, dalgún xeito, a historia continúa.

Porque, ó final, o cine foi tamén o escenario onde moitos vigueses escribimos unha parte da nosa vida.

Álvaro J. Díaz-Mella
Vigo, agosto de 2026

---

Foto: HombreDHojalata / Wikimedia. O antigo Teatro Cine Fraga, en Vigo.