RC Deportivo de La Coruña: o absurdo de anormalizar o idioma español en Galicia

Estes días está a falarse moito nos medios sobre o posible cambio de nome do Real Club Deportivo de La Coruña.

Os topónimos en español de Galicia, a hispanofobia e o xornalismo lixo
«O teu idioma soa mal»: a estupidez nacionalista que moitos asumiron

Esa entidade deportiva, a piques de cumprir 120 anos, plantéxase cambiar o seu nome polo de "RC Deportivo da Coruña". Sendo unha empresa privada, as decisións que tomen os seus socios en relación ó nome da entidade correspóndelles a eles, e só a eles, decidilas. En Galicia hai dúas linguas oficiais, o español e o galego, e debe haber liberdade para elixir en cal das dúas poñer o nome dunha empresa. Pola miña banda, non me parece nada mal que se use o galego nunha denominación. De feito, o título do meu blog, "Contando Estrelas", está en galego, e ademais ten esta edición en lingua galega.

Dito isto, o que hai que lamentar no caso do Deportivo son as interferencias políticas. O separatismo leva moitos anos esixindo a ese club un cambio de nome porque non tolera que en Galicia se usen topónimos en español. Hai que dicir, ademais, que non é unha presión exclusiva do separatismo: hai medios galegos que se dedican a ridiculizar os topónimos en español en Galicia, promovendo abertamente unha hispanofobia que pretende anormalizar o idioma español, que é unha das dúas linguas oficiais desta comunidade.

Esta situación vese alimentada, ademais, por unha lexislación discriminatoria apoiada e mantida durante anos polo Partido Popular (PP), un detalle que moitos medios do resto de España adoitan ignorar ó falar sobre esta rexión. Esa lexislación exclúe da toponimia oficial ós topónimos en español, creando unha presión institucional contra eles e convertindo de feito ós galegos hispanohablantes en algo así como estranxeiros na súa propia terra, xente que non ten dereito a chamar no seu idioma ós lugares nos que vive, mesmo cando falamos de topónimos tan antigos como "La Coruña", un nome que ten a súa orixe na Idade Media, é dicir, na época na que o latín vulgar empezou a dar paso ás linguas que hoxe coñecemos como español e galego.

Cando falamos dun ambiente legal, institucional e político como este, a eliminación dos topónimos en español xa non é unha decisión libre, senón o froito de campañas de presión que son alimentadas, ademais, co diñeiro dos nosos impostos.

Se eu, por ter un blog con nome en galego, sufrise unha campaña como esa para cambialo, o último que se me ocorrería sería ceder ás presións, en primeiro lugar porque me nego a tomar ningunha decisión baixo as presións de ninguén, pero tamén porque cando se cede ós que promoven unha contorna lingüística coactiva, os inimigos da liberdade son os que gañan. E chámoos así porque non queren unha Galicia onde cada un decida libremente en que idioma quere falar, relacionarse, estudar ou facer os seus negocios. Eles queren decidir por nós mesmo a lingua que usamos a diario.

A gran diferencia entre este blog e ese club deportivo é que en Galicia existe unha crecente presión política para desprazar ó español da vida pública. É unha situación absurda e grotesca, se temos en conta que a pesar das insistentes campañas institucionais para promover o uso do galego, incluíndo iniciativas para presionar ós alumnos de colexios para que deixen de falar o español (algo que me parece puramente enfermizo), a lingua de Cervantes é o idioma máis falado en Galicia, un sinal claro do fracaso da enxeñería social.

Esa presión hispanófoba é aínda máis grotesca en certas cidades, onde o español é a lingua máis usada con moita diferenza. Segundo unha enquisa de 2023, na Coruña o galego só é usado de forma exclusiva polo 15,48% dos seus habitantes, catro puntos e medio menos que cinco anos antes. Só Vigo (13,46%) e Ferrol (13,60%) superan á capital coruñesa, e tamén perdendo falantes.

Así pois, cando algúns intentan converter o español nunha lingua estranxeira en Galicia, non só intentan anormalizar o noso idioma: están a intentar anormalizar á maioría dos habitantes das dúas cidades máis poboadas de Galicia, que son Vigo e A Coruña. É curioso comprobar que isto, nunha sociedade democrática tan sensible contra os discursos de odio, esa política discriminatoria conta coa bendición de partidos e de medios que se creen grandes campións da tolerancia, pero que cada vez que ven un topónimo en español en Galicia reaccionan cunha intolerancia propia de totalitarios.